Briefvervuiling van een arts voor patiënten met fibromyalgie

Par Amanda Shelley

Ik heb excuses om te maken.

Ik wil mijn excuses aanbieden aan alle patiënten die ik heb gezien in mijn jaren van spoedeisende zorg met chronische pijn als gevolg van fibromyalgie of een auto-immuunziekte.

Ik wil me verontschuldigen voor het niet weten, begrijpen en in sommige gevallen zelfs niet geloven wat je doormaakt.

Zie je, door naar school te gaan, zoals een medische school, leren ze ons niet hoe deze ziekten het leven van onze patiënten beïnvloeden. Ze vertellen ons niet uitputtend dat het ongelooflijk was voor onze patiënt om naar kantoor te gaan of dat ze waarschijnlijk enkele dagen daarna moesten rusten en herstellen. Ze vertellen ons niet dat het zitten in de stoel in de wachtkamer elk deel van uw lichaam dat in contact is gekomen met de stoel, uw kleding of uw schoenen beschadigt. Ze leren ons niet hoe uw familie wordt beïnvloed door uw onvermogen om deel te nemen aan de dingen, om zorg te besteden aan en aandacht te schenken aan echtgenoten of kinderen, of zelfs om te dineren.

Maar nu weet ik het. En het spijt me.

Ik weet het omdat ik worstelt met fibro en nog anderen om een ​​auto-immuun probleem te identificeren voor een paar jaar nu. Ik weet het omdat ik mijn jonge zoon moest leren hoe ik zacht moest zoenen. Ik weet het omdat ik haar vrienden heb horen zeggen hoe lang ik in bed doorbreng. Ik weet het omdat ik patiënten in een kantoor niet fysiek kan blijven zien (gelukkig kan ik vanuit huis werken in het opkomende gebied van telegeneeskunde). En ik weet dat deze goede oude “mistmist” vaak rinkelt omdat mijn telefoon in de problemen is en ik moeite heb om de woorden te vergeten die ik de patiënt wilde vertellen die ik probeer te helpen.

In eerste instantie wilde ik mijn diagnose verbergen voor mijn collega’s. Er waren nog zoveel leveranciers die niet eens wisten dat fibro een echte puinhoop was (ik was er een van). Maar in de afgelopen twee jaar van non-stop verwijzingen naar specialisten, tests met excentriek, maar geen duidelijke antwoorden, het testen van het ene medicijn na het andere, kwam ik erachter dat hoewel de medische gemeenschap zich openstelt voor de realiteit dat wat echt is, “zij” nog steeds niet begrijpen.
Het viel me weer twee dagen geleden op dat ik op een afspraak zat met een reumatoloog die tijdens mijn bezoek vier keer “I not worrying” zei. Echt? Denk je niet dat het een kwestie van tijd is om mijn werk een paar dagen uit mijn bed te moeten doen? Denk je niet dat isolement veroorzaakt door het niet kunnen gaan en zien van dingen met mijn familie, zorgwekkend is?

Het is tijd voor providers om te stoppen met kijken naar laboratoriumresultaten en naar de volledige foto te kijken. Zelfs als providers geen remedie hebben, zou een simpele erkenning van wat patiënten gaan doen een grote stap zijn in het overbruggen van de kloof tussen jouw realiteit en de mijne.

Loading...

Leave a Reply